Goedemiddag, u spreekt met Werk Zoekende, ik ben op zoek naar de heer Ziek Misselijk. Ik heb hem dinsdag geprobeerd te bellen, en mij is toen beloofd dat hij mij binnen 8 werkuren terug ging bellen.

Dat klopt.

Maar we zijn inmiddels 17 uur verder?

Waar gaat het over?

Ik heb van een vriend van mij begrepen dat hij volgende week donderdag een training gaat volgen die door het CWI wordt vergoed en ik wil graag weten of ik daar ook voor in aanmerking kom.
Meneer Misselijk is inderdaad ziek.
Daar is mij dinsdag niets van verteld?
Hij kan u dinsdag terug bellen, is dat snel genoeg.
Nou nee, de training is donderdag al, dus dinsdag lijkt mij te laat.
Er komen nog wel meer trainingen.
Pardon?
Er komen nog wel meer trainingen. Dat gaat het hele jaar door.
Jawel, maar…
Ik zal hem vragen dinsdag te bellen.
Maar dat is te laat. Kunt u mij doorverbinden met een collega van de heer Misselijk?
Nee, voor opleidingen moet u bij u werkcoach zijn.
Die er niet is?
Ja, dinsdag is hij er weer. Hij werkt hier maar xe9xe9n dag per week.
Maar hij heeft toch wel een collega die hem vervangt, net zoals bij een normaal bedrijf?
Nee, zo werkt dat niet. Dit moet u met uw werkcoach bespreken.
Ik heb het gevoel dat jullie mijn uitkering zouden afpakken als ik – op mijn beurt – zou solliciteren zoals jullie werken?
Dinsdag is hij er weer.
Mij was beloofd dat ik binnen 8 werkuren terug werd gebeld?
Als iemand ziek is kan dat niet.
Nee, maar dan is er een vervanger. En die wil ik graag even spreken.
Er is geen vervanger. U moet bij uw werkcoach zijn.
Die er maar xe9xe9n dag per week is en nu ziek is?
Precies. Er komen nog wel meer trainingen.
Jullie zijn er toch ook blij mee als ik snel weer aan de slag kan?
Natuurlijk meneer.
En als zo’n opleiding helpt bij het solliciteren, is dat toch ook in jullie voordeel?
Ik kan niets voor u doen meneer.
Maar ik wil graag met mijn ex-collega naar die training zodat we na afloop elkaar als klankbord kunnen gebruiken.
Dinsdag meneer.
Dat is zinloos. En vooral te laat.
Dan moet u morgen nog maar even bellen.
Waarom dan?
Misschien kan een collega van meneer Misselijk u dan kan helpen.
U zei toch net dat er geen vervanger is?
Misschien dat er xe9xe9n zin heeft om u te helpen. Maar ik denk het niet.

Gezellig bellen met UWV Werkbedrijf is a post from EersteRegel.

In het diepste geheim heeft Albert zitten sleutelen aan iets dat u de paling moet doen vergeten. Juist de paling, waaraan wij een belangrijke toeristische trekpleister en een renderende muziekstroming te danken hebben. Piet Veerman trekt deze week de haren uit zijn kop, en hij was net gestopt met drinken.

Albert verzekert ons dat de alternatieve vissoort nog voor Pasen in de schappen ligt. Een geruststelling voor iedereen die al over het kerstvreten heen kan kijken en het menu voor de paasbrunch al aan het verfijnen is. Dit jaar dus een alternatief visje op een bedje van iets waar je ook niet om gevraagd hebt. Was het maar vast zover.

Ik zie mij al aankomen bij mijn kwaliteitsvisboer. Ik vraag om een makreel, en ik krijg van hem een zeester mee naar huis. Onder mijn arm. Net zo lekker, net zo goedkoop en op dezelfde authentieke wijze gerookt als de makreel die ik wekelijks bij de viskraam insla. Niks makreel. De zeester is de nieuwe makreel, volgens mijn visboer. Zoiets doet een prof niet. Ook al komt hij uit Volendam.

Binnenkort zien we Jan Smit de Volendamse Albert uitlopen met een pakketje van het Wereld Natuur Fonds in zijn karretje. De paling gaat dood, dus heeft het WNF samen met Albert zitten bekokstoven dat er een alternatief visje door de palingsoep heengaat. En of u dat maar even voor zoete viskoek wil slikken? Smaakt hetzelfde. En desnoods noemen we het paling. Wat jij wil.

Wat dat alternatieve visje dan wel is, wil Albert nog niet zeggen. Ik zie zo’n visprofessor al bezig in zijn lab, verstopt achter alerte security die de vispaparazzi op afstand moet houden. Op maandagmorgen drie zoute haringen met uitjes in een hete Tefalpan gooiend, om te kijken of hij die naar paling kan laten smaken. En dat allemaal voor ons.

De eerste paling die bij Albert het veld moet ruimen is de Euroshopper-paling. Gelukkig is dat pas per januari, zodat u de voorgeprinte menuutjes voor de kerstdagen ongemoeid kunt laten. Lekker de twijfelachtige geboorte van de zoon van God vieren met een portie ‘Anguille d’Euroshop‘. En dat alles onder een witte kunstboom van de Xenos. Wat een feest.

Pas in een later stadium kruipen de andere palingsoorten de Albert uit. Dat doet Albert om ons bewust te laten worden van de doodstrijd van de paling. Ik heb dat altijd al een sterk punt gevonden van Albert. Je doet er niet echt boodschappen, het is meer een spiritueel en meditatief opleidingsinstituut.Ik kom er elke week een beetje slimmer uit dan ik er inging. Albert noemt dat een bonus. Ik noem het Oibibio.

Wat Albert niet vertelt is dat hij feitelijk de laatste is die de paling in de ban doet. De meeste supermarktketens gingen hem voor. Als de hele klas al door de juf op de gang is gezet gaat Albert ook nog even rellen, om vervolgens de eer naar zich toe te trekken voor zoveel ondeugendheid. En dat alles ter bewustwording. Voor ons.

Om de paling van zijn slijmlaag te ontdoen, word het beestje in een bak zout water gepleurd, waar de reallife wokkel een langzame dood sterft. Volgens Wakker Dier duurt dat soms wel 20 minuten. Ik wil eenzelfde behandeling gunnen aan de communicatieafdeling van Albert met hun hele alternatievepaling-verhaal. Prettige paasdagen allemaal. Nodig mij niet uit. Ik ben vissen. Op het IJsselmeer.

Albert Heijn: van duur naar duurzaam is a post from EersteRegel.

The Prodigy is sinds een jaar of wat uitgegroeid tot festivalband. Zoiets als Faithless en Muse, maar dan anders. Rebels, zeggen sommigen, en uit historisch oogpunt hebben ze daar gelijk in. Ik herinner mij als de dag van gisteren mijn eerste maxisingle van The Prodigy. Ik wist meteen dat ik iets in handen had dat de wereld zou veranderen, of in ieder geval de muzikale wereld.

Het allereerste album van The Prodigy volgde al snel. Een rauw album, waarvan ook nu nog steeds de energie uit de groeven spuit: The Prodigy Experience. Twaalf meesterwerkjes, hoogstpersoonlijk door Liam Howlett in elkaar gesleuteld, ogenschijnlijk met behulp van slechts xe9xe9n sampler. Maar dat album is nog steeds goed genoeg om van een saai autoritje een helse achtbaanrit te maken. Mijn beste snelheidsovertredingen zijn voortgekomen uit dit album uit 1992.

Ik hoefde dus niet lang na te denken toen ik hoorde dat The Prodigy in de Heineken Music Hall zou spelen. Ik moest en zou daarheen, zeker nadat mijn pogingen om ze in de Londense Brixton Academy en de Amsterdamse Melkweg te zien op niets waren uitgelopen. Dan maar naar die onpersoonlijke betonbunker, die iedereen weet te vinden omdat er een Media Markt naast staat.

En wat een domper was dat. Bij de garderobe begon de ellende al. Rijen van dertig of meer mensen waren geen uitzondering. En toen dat achter de rug was volgde de rij voor de muntenkassa. Alleen het voorspel van het concert duurde dus al meer dan een half uur, maar dat wil ik de band niet aanrekenen. The Prodigy zou alles goedmaken.

Viel dat even tegen. Rond half 10 viel het voordoek van het podium en openbaarde zich een waanzinnig dak van licht. Een spektakel was aanstaande. Dacht ik. In ieder geval een stuk smaakvoller dan de muziektape vol Dirty House-kneiters die voor het concert op 95 dB door de zaal werd geslingerd. Ik had angstig gekeken naar zoveel mensen om mij heen die hun handen in de lucht gooiden bij Sidney Samson’s "Riverside Motherfucker" en "Pon de Floor" van Major Laser. Sinds wanneer zijn fans van The Prodigy daarvan gecharmeerd?

Maxim en Keith blxearden vanaf seconde xe9xe9n waar Amsterdam danwel was? Een paar duizend man uit de provincie liet weten dat zij dat waren. Ondertussen knalde de eerste beat door de zaal, begeleid door een spervuur aan licht. Helaas moest de kracht vooral van dat licht komen, want ondanks de pieken van 115 dB op de decibelmeter van de geluidstechnicus voelde ik niets in mijn maag.

Pas in het outro van het derde nummer (Breathe), duwde het geluidssysteem een paar bassen de zaal in die The Prodigy waardig waren. Nu gaan we los, dacht ik, maar dat bleek een te grote aanname. Na vijf nummers begon ik een pieptoon in mijn oren te ontwikkelen. Het mid en hoog vanaf het podium bleek een ware killer voor mijn trommelvliezen. Een ervaring die ik helaas al txe9 vaak heb gehad in Nederlandse concertzalen.

Ik haalde snel nog wat bier en hoopte op betere tijden. Tevergeefs. Ondertussen begon het mij ook behoorlijk te irriteren dat alle nummers van The Prodigy 1-op-1-versies waren van de op vinyl en CD vastgelegde opnames. De noest doorrammende drummer leek er alleen maar voor de show te zitten en de gitarist maakte meer kapot dan drank lief is. De kickdrums en de bas kwamen nauwelijks door, terwijl ik hetzelfde geluidssysteem dat zeer overtuigend had horen doen tijdens een optreden van The Chemical Brothers, alweer een paar jaar eerder.

Ik ging mij ook steeds meer opwinden over mensen die door mij heen probeerden te lopen omdat ze kennelijk dringend iets moesten doen aan de andere kant van mij. Ik schijn een enorme aantrekkingskracht uit te oefenen op mensen die van heen en weer lopen houden. En xe1ls ik dan al even rustig naar het podium kon kijken – de lichtshow bleef aantrekkelijk – werd mij die blik ontnomen door minstens tien filmende iPhone’s.

Voor ik het wist had The Prodigy het einde van het reguliere optreden gehaald, zonder ook maar ergens gepiekt te hebben. Dat was echter niet aan de zaal af te lezen. Daar stond een hele generatie te bouncen die geboren was ten tijde van The Prodigy’s eerste album. Ik was inmiddels helemaal achterin de zaal gaan staan, waar de reflecterende geluidsgolven nog iets van subbas produceerden en waar de stiekeme rokers zich verzameld hadden. Het gooi- en smijtwerk van de mosh pit laat ik graag aan anderen over.

Na een ingestudeerde pauze kwamen de heren weer het podium op. Voor de duizendste keer vroegen ze waar Amsterdam was, en dat werd beantwoord met rondvliegend bier. Een voor mij geheel nieuwe vorm van tweezijdige communicatie. De tweede toegift was "Out of Space", voor mij het allerbeste nummer van The Prodigy ooit. Een nummer dat op iedere dansvloer kan. Het ultieme bewijs dat The Prodigy het dance- xe9n het rock-publiek aan zich heeft weten te binden. Een wereldprestatie.

Toen de laatste tonen van dat nummer uit de laptop waren gestroomd, vond ik het tijd het pand te verlaten. Ik had nu wel lang genoeg naar de Greatest Hits-cd van The Prodigy staan luisteren. En dat voor zestig euro inmiddels. Later leerde ik – onder andere via Twitter – dat de voltallige HMH had geconcludeerd dat dit een vet concert was. Een concert uit een laptop, overschreeuwd door twee bijna-veertigers die nog steeds op zoek waren naar Amsterdam.

Iedereen klaagde over piepende oren, maar dat was het allemaal waard, zo las ik op Twitter. Het is maar wat je zoekt natuurlijk. Als absoluut hoogtepunt werd het moment genoemd dat de band een speaker opblies. Zuks vond ik ook hilarisch toen ik 16 was. Hele hordes Twitteraars waren ook hun portemonnee en/of GSM kwijt geraakt en lichamelijk beschadigd geraakt in de mosh pit. Nou, dan MOET het wel een goed optreden zijn geweest. Ik blijf voor altijd fan van The Prodigy, maar in de zaal zullen ze mij nooit meer zien. Van een concert verwacht ik toch iets meer.

The Prodigy draait een CD is a post from EersteRegel.

Kent u (of bent u) een illustrator? is a post from EersteRegel.

Dinsdag was Kabouter Wesley aan de beurt. Althans; de tekenaar van deze kobold, want in aanloop naar Sinterklaas moeten we goed aangeven wie wxe9l en nxedet bestaan. Daar hebben mensen moeite mee. Wekenlang gonst het op internet al rond Kabouter Wesley. En toegegeven, ik mag hem graag zien.

Zelfbenoemd trendwatcher Giel Beelen brak dinsdag een lans voor Wesley, de brutaalste der Belgische lilliputters. De redactie van DWDD had vervolgens de heggenschaar gezet in een drietal Wesley-filmpjes, waar het publiek van DWDD geamuseerd naar keek. Zo niet Jonas Geirnaert, de tekenaar en stemgever van Kabouter Wesley, die not amused keek hoe zijn filmpjes tot minder dan de helft van de lengte bleken verknipt. Maar daar vervolgens niks van zei. Godmiljaar!

Wie DWDD kijkt moet niet op diepte rekenen. Iedere avond weer probeert de redactie de hele wereld in een klein uurtje zendtijd te proppen. Voor tijdens het eten. Of vlak daarna. Licht verteerbaar. Dat werkt alleen maar als je wereldje hxe9xe9l erg klein is, en x96 gelukkig voor DWDD x96 is dat voor de meeste mensen een feit. Zodoende kwam het item over het Vlaamse onderdeurtje als de beroemde kruidenpasta van gemalen mosterdzaden, azijn, water, suiker en zout. Na de maaltijd.

Vanaf jongstleden dinsdag is Kabouter Wesley dood. Lang leve Kabouter Wesley! Miljoen miljard bejaarden sturen elkaar filmpjes toe van die nieuwe, leuke kabouter. Huisvrouwen roepen Godmiljaar tegen elkaar en Gerard Joling liet zich kaalscheren. Bang als hij is om mediaal onder te sneeuwen in de plotselinge aandacht voor Kabouter Wesley.

Iedere malloot heeft tegenwoordig minstens twee computers in huis. Iedere dinsdag schroeven ze die knoppendoos open en prikken er weer voor honderden eurox92s nieuwe moederbordjes, kekke geluidskaartjes, snelle poortjes en flashy geheugenkaartjes in om toch vooral up-to-date te zijn. Je moet tenslotte wel een beetje bijblijven. Maar wat doen ze dan met al die snelle processors?

In ieder geval geen informatie ontsluiten. Waar je vroeger dagenlang in de bibliotheek hing om wat kennis op te doen, trek je vandaag de dag alles binnen een paar minuten binnen via Google. Wil je muziek leren kennen? Dan hoef je maar het internet op te gaan en je kunt alles downloaden wat je nog niet kende. Zonder noemenswaardig prijskaartje of helemaal voor niks. Foei.

En toch stikte het jongstleden dinsdag nog van de kneuzen die voor het eerst Kabouter Wesley zagen. Wat dat betreft was het studiopubliek van DWDD een mooie afspiegeling van de Nederlandse populatie. Mensen die bij omroep MAX hardop lachen als geheugentrainer Jan Slagter een vooroorlogse mop van Max (x85) Tailleur voorleest van de autocue. Mensen die de site van Wakker Nederland als opstartpagina gebruiken en daar instemmende reacties plaatsen onder het genot van Nederland FM. De wereld draait door, maar wel de verkeerde kant op.

Kabouter Wesley draait door is a post from EersteRegel.

Het gekke van dat woordje kut, is dat het zo lekker wegspuugt. Je hoeft er niet over na te denken. Het komt op een moment van hevige au eigenlijk als vanzelf uit je roeptoeter vallen. Kut. Zelden vormden drie lettertjes zo’n krachtig woord. Een K, een U en een T; meer is ‘t niet, Maar toch. Vooral die K is natuurlijk een fijne letter. Een echt beginletter, die de rest van het woord dirigeert. Denk aan woorden als k-lootzak, k-anker en k-olere; allemaal K’s en allemaal woorden die lekker bekken. Als je sterk genoeg bent om over de negatieve lading heen te kijken. De U is de lijm en de T is om lekker in iemands bek te spugen. Secundaire communicatie.

Kut kan er ook altijd even tussendoor. Waar de Amerikanen fuck roepen, hebben wij kut. Kut kan aan het begin van een woord, maar ook er middenin. Alles wat iets dramatischer moet worden aangezet dan het feitelijk is, heeft baat bij de toevoeging van een kut. Kutzooi. Kutwijf. Kutmongool. Doet je auto het niet, is het een kutauto. Geeft je baas je geen loonsverhoging, is het een kutbaas. Maar kut kan ook begrippen verbinden, die helemaal niet verenigbaar leken. Draag je een wit petje en rijdt je in een witte Golf GTI, dan is kankerkuttyfus een heel belangrijk onderdeel van je vocabulaire. Om maar te zwijgen van pleuriskuthoer. Net als bij Bob Ross is je eigen fantasie de enige grens.

Niet voor niets was K3 een buitengewoon populair groepje. Als xe9xe9n K al jottem is, dan zijn drie K’s natuurlijk drie keer houzee. Kon je lekker met de k-oters of de k-ids of – ouderwets – de k-inderen naar K3. Zie je het verband? K’s zijn overal. Als er xe9xe9n K over de Dam is? Nu is er xe9xe9n K uit K3. Kathleen. Het begin van het einde. Kregen we een Josje voor terug. Zonder K. 23 jaar oud. Dikke kans dat die andere twee K’s ook binnen nu en morgen vervangen worden door jongere zangeresjes. Tenslotte zit papa thuis ook al tegen een ouwe muts aan te kijken. Ouwe wijven; daar gaat papa niet voor naar Ahoy. Na Josje zullen er nog wel een Jolanda en een Joyce bijkomen. J3. Als ze dat in Volendam maar goed vinden. Maar een J is lang geen K.

Kut is door de jaren heen helemaal los gekomen van de feitelijke betekenis. Wie zijn vingertop tussen een dichtslaande deur steekt heeft op dat moment heel geen behoefte aan een kut. Een koude kraan misschien. Maar geen kut. En als het helemaal mis gaat op je werk en je dat even communiceert door kut te roepen, bedoel je niet de boel op te lossen door de secretaresse uit haar slip te trekken. Nee, kut is een krachtterm. Niets meer. Niets minder. Een soort grutjes, maar dan met een K. En heerlijke krachtterm die er altijd even tussendoor kan. Geschikt voor links en rechts, Gehoord van Amsterdam tot Spakenburg. Kut roepen moet. Iedere dag. Drie keer. Minstens.

Kut roepen is a post from EersteRegel.

Maandagavond zat Sjors bij Pauw & Witteman. Het had de heren
behaagd Sjors uit te horen over de nieuwe serie waar Sjors bij voorbaat
al in gaat excelleren. Uit het oogpunt van de soapliefhebber, wel te
verstaan, want wie de cinema een warm hart toedraagt, weet dat Sjors niet persoonlijk de Nederlandse film op wereldniveau gaat tillen. Eerder nog keert God zelf terug op aarde.

Sjors moet het niet hebben van haar acteerervaring. Sjors moet het
hebben van rare mutsjes. Legendarisch was ze in Costa, waarin ze – hoe
toevallig – een verknipt meisje moest spelen dat van het Eurovisie
Songfestival hield. Een intens foeilelijk misselijkmakend meisje moest
ze neerzetten. Dus kreeg ze een mutsje op.

Sjors stond toen al hoog in de GeileWijvenTop100 van beperkt
Nederland, maar toch meende regisseur Johan Nijenhuis dat een wolletje
op haar hoofd afdoende zou zijn om haar door het manvolk te laten
uitspugen. Tegen het eind van de film mocht dat mutsje af, en dan…
"Goddomme, wat een lekker wijf!" Zomaar een kijkje in de psyche van
Nijenhuis.

Nog mazzel dat die regisseur toen nog in Nederland was om Costa te
maken, want volgens ene Tim, die zich geroepen voelde Costa te
recenseren op IMDB, jaagt Nederland talentvolle filmmakers al jarenlang
naar het buitenland. Paul Verhoeven bijvoorbeeld. Johan Nijenhuis is
nooit verder gekomen dan een midweek Spanje, en zelfs de Spanjolen -
een doorgaans innemend volkje met een warm hart voor dieren – hebben
hem per omgaande naar huis gestuurd.

Maar goed, we hadden het over Sjors, lekkerbekje van masturberend
Nederland. Sjors groeide lekker door als gevierd actrice. In Volle Maan
hoefde ze al niet eens meer een mutsje op. Die film heb ik 58 keer
gezien, steeds als een zenderbaas hem weer eens op zo’n kijkgoot
vertoond. Een prima referentiefilm, waarna je De Badgasten zonder
kokhalzen kunt uitzitten.

Volle Maan is de allerslechtste film ooit gemaakt. En dat mag best
eens gezegd worden. Dat kun je wel aan Johan Nijenhuis overlaten. Sjors
mag in deze rolprent een – je verwacht het niet – verknipt meisje
spelen. Typecasting is ook Nijenhuis niet vreemd. En weer gaat dat
Sjors goed af. Zonder zichtbare moeite.

We slaan voor het gemak even wat topfilms over om bij Floor Faber
terecht te komen; de serie waarmee Sjors bakken met acteerprijzen gaat
binnenhalen. Daarmee gaan we gemakshalve ook even voorbij aan het
briljante Kikkerdril, waar zelfs Sjors niets aan kon verneuken omdat ze
alleen de eerste en de laatste minuten van de film hinderlijk door het
beeld loopt. Maar wel met grote letters op de titelrol. Het merk Sjors
dient uitgemolken te worden.

Floor Faber is een verfilming van een populair stripverhaal uit de
Viva, het lijfblad van blote vrouwen zonder hoofd. Floor is een
verknipt meisje, kenmerkend voor de lezeres van het damesblad, en wie
kan die rol beter spelen dan onze Sjors? Dezelfde Sjors die het stripje
nog nooit had gelezen, maar wel stond te popelen om het mutsje van
Floor op te zetten.

Dus zat Sjors deze week bij Pauw & Witteman om de laatste
zwevende kijker ervan te overtuigen dinsdag de zenderkiezer door te
klikken naar de pilot van Floor Faber. Wie niet ging kijken, zou zich
later voor de kop slaan. Episch. Historisch. Op de achtergrond een
monsterlijk groot portret van Sjors – met mutsje – en aan
tafel bij Matthijs; Sjors. Met datzelfde mutsje op haar hoofd.

Onder dat mutsje twee Pipi-staarten om lekker Manga over te komen en
een gezicht waar Marijke Helwegen een moord voor zou doen. En Hero
Brinkman ook. Getuite lipjes. Ogen wijd open alsof er een peloton
marechaussee door haar aars marcheerde. En lekker broddelen. Als een
peuter die aandacht te kort komt.

Op retorisch talent afgerekend, was Verbaan aan die tafel een mug
tussen zwaargewichten. Maar iedereen viel voor haar amandeloogjes en
dat eindeloze kirren vonden ze ook fantastisch. Als Sjors tieten had
gehad, had ze ze ongetwijfeld tegen de camera gegooid. Sjors hield
uitverkoop, als we maar beloofden naar Floor Faber te kijken. En
niemand aan die tafel legde haar een strobreed in de weg.

En keer op keer mocht Sjors vertellen dat ze actrice was. Na ieder
onschuldig lachje moest ze dat toch vooral maar weer even aanstippen.
En niemand die haar tegensprak. Want ben je wel een actrice als je altijd een rol speelt, en niemand
weet hoe de echte Sjors er uit ziet? En als je dat rolletje dan
doortrekt in alle verknipte rolletjes die je speelt? Ik heb vrienden,
die kennissen hebben, die op hun beurt weer hoeren kennen die beter
acteren dan Sjors. En die krijgen een stuk minder betaald. Voor 10
euro extra mag je ze Floor noemen. Of Sjors. Kijk, dxe1t is pas acteren.

Een meisje dat Sjors heet is a post from EersteRegel.

is a post from EersteRegel.

Ik stapte de bus in en liep langs het meisje met de hondenkop. Ze keek
trouw naar mij op en ik kreeg de behoefte haar een aai over haar kop te
geven. Zomaar. Of een paar klopjes in haar zij. Ieder moment verwachtte
ik dat ze haar hoofd in mijn kruis zou duwen. De wens was misschien de
vader van de gedachte.

Hoe komt een meisje met een hondenkop de bus in? Wat heeft de
chauffeur gedacht toen hij opkeek en die kop zag? Twee mooie natte
ogen, dat zeker, maar toch duidelijk een kruising tussen een groot
uitgevallen hond en een moeder. En wat had die moeder op die koude
eenzame avond te zoeken in die hondenmand? Honden mogen niet zonder
begeleider in de bus. Meisjes wel. Maar waar trek je de lijn?

Ik dook onder in mijn boek en vergat het meisje. Net op tijd
zag ik mijn uitstaphalte opdoemen en ik moest een sprintje trekken om
de dichtklappende busdeuren te verslaan. Ik sloeg af naar rechts en was
blij verrast; voor mij uit, in de vroege duisternis, liep een prachtig
meisje. Kekke laarsjes, gespierde benen in een strakke maillot en een
rokje dat zich lekker voelde om haar billen.

Boven dat rokje begon een bruinleren jasje. Ik ben niet zo van
de gedroogde dierenhuid, maar het was maar een jasje. Jasjes kunnen
uit. En dit jasje liet haar rokje mooi vrij aan de onderkant en was aan
de bovenkant grotendeels bedekt door prachtige roodbruine krullen.
Natuurlijke krullen. Pijpenkrullen.

En toen keek ze om. Voor de derde keer die dag zag ik de
hondenkop. Een hondenkop bovenop een perfect vrouwenlichaam. De
uitdrukking van een Belgische hond, waaks maar lief voor kinderen. Een
hond waarmee je iedere zondagmorgen naar het strand gaat. Niet voor
jezelf, maar voor de hond. Iedere week. Uit liefde. Maar wel hondse
liefde.

Ze liep ook prachtig. Een beetje trippelend. Zoals honden
lopen als ze zojuist in het park driexebndertig rondjes op een vierkante
meter hebben gedraaid om daarna midden in de kinderspeeltuin te
schijten. Een zelfvoldaan loopje. Trots. Schijt aan de wereld. Vrij.
Opgelucht ook.

De brug op. Over de brug. De brug weer af. Ik
liep minutenlang achter haar. Ze liep hard door, misschien wel bang
voor mij. Bij het stoplicht haalde ik haar weer in. Bijna. Ik
vertraagde even om niet naast haar terecht te komen. Bang dat ze me
weer aan zou kijken en voor de vierde keer de teleurstelling in mijn
ogen moest lezen.

Waar ik rechtsaf moest, stak zij de weg over. Ik keek haar na.
Een prachtige meid met een hondenkop. Maar op haar rug zag je daar niks
van. Iedere viriele man krijgt beelden in zijn hoofd bij zo’n
achterkant. Prettige beelden. Als je maar niet naar de voorkant hoeft
te kijken. Zelfs al heet je Martin Gaus.

Ik liep mijn donkere straat in. Om een hoek kwam een vrouw met
een hond. Een leuke hond met een al even geinige kwispelstaart. Een
xe9chte hond. Toen ik voorbij liep keek de hond mij aan, en ik zou zweren
- martel me maar dood – dat de hond een meisjesgezicht had.

Een misplaatste hondenkop is a post from EersteRegel.