Naar een concert gaan, we laten ons er allemaal wel eens toe verleiden. Het kost wat, maar hxe9b je dan ook wat? Ik ging maandag naar The Prodigy in de Heineken Hutje Mutje. Veertig euro vroegen Liam en de blaaskaakjes daarvoor, maar – en ik zeg het even in het Engels omdat ze misschien meelezen – dat was "a waste of money".

The Prodigy is sinds een jaar of wat uitgegroeid tot festivalband. Zoiets als Faithless en Muse, maar dan anders. Rebels, zeggen sommigen, en uit historisch oogpunt hebben ze daar gelijk in. Ik herinner mij als de dag van gisteren mijn eerste maxisingle van The Prodigy. Ik wist meteen dat ik iets in handen had dat de wereld zou veranderen, of in ieder geval de muzikale wereld.

Het allereerste album van The Prodigy volgde al snel. Een rauw album, waarvan ook nu nog steeds de energie uit de groeven spuit: The Prodigy Experience. Twaalf meesterwerkjes, hoogstpersoonlijk door Liam Howlett in elkaar gesleuteld, ogenschijnlijk met behulp van slechts xe9xe9n sampler. Maar dat album is nog steeds goed genoeg om van een saai autoritje een helse achtbaanrit te maken. Mijn beste snelheidsovertredingen zijn voortgekomen uit dit album uit 1992.

Ik hoefde dus niet lang na te denken toen ik hoorde dat The Prodigy in de Heineken Music Hall zou spelen. Ik moest en zou daarheen, zeker nadat mijn pogingen om ze in de Londense Brixton Academy en de Amsterdamse Melkweg te zien op niets waren uitgelopen. Dan maar naar die onpersoonlijke betonbunker, die iedereen weet te vinden omdat er een Media Markt naast staat.

En wat een domper was dat. Bij de garderobe begon de ellende al. Rijen van dertig of meer mensen waren geen uitzondering. En toen dat achter de rug was volgde de rij voor de muntenkassa. Alleen het voorspel van het concert duurde dus al meer dan een half uur, maar dat wil ik de band niet aanrekenen. The Prodigy zou alles goedmaken.

Viel dat even tegen. Rond half 10 viel het voordoek van het podium en openbaarde zich een waanzinnig dak van licht. Een spektakel was aanstaande. Dacht ik. In ieder geval een stuk smaakvoller dan de muziektape vol Dirty House-kneiters die voor het concert op 95 dB door de zaal werd geslingerd. Ik had angstig gekeken naar zoveel mensen om mij heen die hun handen in de lucht gooiden bij Sidney Samson’s "Riverside Motherfucker" en "Pon de Floor" van Major Laser. Sinds wanneer zijn fans van The Prodigy daarvan gecharmeerd?

Maxim en Keith blxearden vanaf seconde xe9xe9n waar Amsterdam danwel was? Een paar duizend man uit de provincie liet weten dat zij dat waren. Ondertussen knalde de eerste beat door de zaal, begeleid door een spervuur aan licht. Helaas moest de kracht vooral van dat licht komen, want ondanks de pieken van 115 dB op de decibelmeter van de geluidstechnicus voelde ik niets in mijn maag.

Pas in het outro van het derde nummer (Breathe), duwde het geluidssysteem een paar bassen de zaal in die The Prodigy waardig waren. Nu gaan we los, dacht ik, maar dat bleek een te grote aanname. Na vijf nummers begon ik een pieptoon in mijn oren te ontwikkelen. Het mid en hoog vanaf het podium bleek een ware killer voor mijn trommelvliezen. Een ervaring die ik helaas al txe9 vaak heb gehad in Nederlandse concertzalen.

Ik haalde snel nog wat bier en hoopte op betere tijden. Tevergeefs. Ondertussen begon het mij ook behoorlijk te irriteren dat alle nummers van The Prodigy 1-op-1-versies waren van de op vinyl en CD vastgelegde opnames. De noest doorrammende drummer leek er alleen maar voor de show te zitten en de gitarist maakte meer kapot dan drank lief is. De kickdrums en de bas kwamen nauwelijks door, terwijl ik hetzelfde geluidssysteem dat zeer overtuigend had horen doen tijdens een optreden van The Chemical Brothers, alweer een paar jaar eerder.

Ik ging mij ook steeds meer opwinden over mensen die door mij heen probeerden te lopen omdat ze kennelijk dringend iets moesten doen aan de andere kant van mij. Ik schijn een enorme aantrekkingskracht uit te oefenen op mensen die van heen en weer lopen houden. En xe1ls ik dan al even rustig naar het podium kon kijken – de lichtshow bleef aantrekkelijk – werd mij die blik ontnomen door minstens tien filmende iPhone’s.

Voor ik het wist had The Prodigy het einde van het reguliere optreden gehaald, zonder ook maar ergens gepiekt te hebben. Dat was echter niet aan de zaal af te lezen. Daar stond een hele generatie te bouncen die geboren was ten tijde van The Prodigy’s eerste album. Ik was inmiddels helemaal achterin de zaal gaan staan, waar de reflecterende geluidsgolven nog iets van subbas produceerden en waar de stiekeme rokers zich verzameld hadden. Het gooi- en smijtwerk van de mosh pit laat ik graag aan anderen over.

Na een ingestudeerde pauze kwamen de heren weer het podium op. Voor de duizendste keer vroegen ze waar Amsterdam was, en dat werd beantwoord met rondvliegend bier. Een voor mij geheel nieuwe vorm van tweezijdige communicatie. De tweede toegift was "Out of Space", voor mij het allerbeste nummer van The Prodigy ooit. Een nummer dat op iedere dansvloer kan. Het ultieme bewijs dat The Prodigy het dance- xe9n het rock-publiek aan zich heeft weten te binden. Een wereldprestatie.

Toen de laatste tonen van dat nummer uit de laptop waren gestroomd, vond ik het tijd het pand te verlaten. Ik had nu wel lang genoeg naar de Greatest Hits-cd van The Prodigy staan luisteren. En dat voor zestig euro inmiddels. Later leerde ik – onder andere via Twitter – dat de voltallige HMH had geconcludeerd dat dit een vet concert was. Een concert uit een laptop, overschreeuwd door twee bijna-veertigers die nog steeds op zoek waren naar Amsterdam.

Iedereen klaagde over piepende oren, maar dat was het allemaal waard, zo las ik op Twitter. Het is maar wat je zoekt natuurlijk. Als absoluut hoogtepunt werd het moment genoemd dat de band een speaker opblies. Zuks vond ik ook hilarisch toen ik 16 was. Hele hordes Twitteraars waren ook hun portemonnee en/of GSM kwijt geraakt en lichamelijk beschadigd geraakt in de mosh pit. Nou, dan MOET het wel een goed optreden zijn geweest. Ik blijf voor altijd fan van The Prodigy, maar in de zaal zullen ze mij nooit meer zien. Van een concert verwacht ik toch iets meer.